zaterdag 17 januari 2015

De belangrijke dingen des levens.


Met iedere bloempot die gevuld wordt wordt de aarde kleiner.
Er zijn maar zo en zoveel bloempotten die ongestraft te vullen zijn.

Ooit breekt er een dag aan, een dag zoals ook deze dag een dag is, dat men de potten nergens kwijt kan. Die dag is het Kantelpunt.

Zo zal het gaan:
Iemand zal zeggen: "Ik heb er weer één vol..!"
De pot trots voor zich uithouden met gestrekte armen.
Om zich heen kijken, zich door de plantenbakken een weg banen over de inmiddels kleine aarde tot het hem zwaar te moede wordt. Uiteindelijk zal de persoon op de dichtstbijzijnde bloempot plaatsnemen, zijn versgevulde aardewerk op schoot, met zijn nagels krasgeluiden maken op de ongeglazuurde bodem, zich realiseren dat hij nooit heeft geweten dat dat ook nog kon.

Is er iemand die de tel bij houdt? Zijn we er al bijna? 

Het protocol is als volgt:
raakt de aarde op dan wordt er als vanzelf een blikje met mens erin afgeschoten naar een andere planeet. We geven hem wat bloempotten mee, een schepje en wat zaaigoed.
Is deze mens er bijna, ziet hij de planeet in de lucht hangen.
"Dat is gewoon een klont aarde," denkt hij, "die kan in een pot gestopt."

En aldus geschiedt.

Niemand houdt de tel bij.
Nooit, nooit is er ook maar iemand die de tel bij houdt van de belangrijke dingen des levens.