woensdag 5 oktober 2016

Op mijn gum.


Al sinds mijn vroege jeugd heb ik het moeilijk te weerstaan gevonden om op mijn gum te tekenen.

De eerste schooldag op de basisschool werd naast het 2b potlood, de schriften en de vulpen, ook de gum aan eenieder uitgereikt.
Dit jaar houd ik hem schoon, weet ik nog goed dat ik jaarlijks tegen mezelf zei. Het was een kwestie van tijd voordat mijn gum ogen had.
Ik kan stoppen wanneer ik wil, herinner ik me levendig mezelf dagelijks voor te hebben gehouden, mijn gum van stropdassen en wissellijsten voorzienend. Maakte dat dan geen vlekken als je moest gummen? Jawel. Als ik een bruikbare gum nodig had leende ik die wel.

Een gum is voor mij nog altijd een nutteloze aanschaf. Ik weet dat mijn neiging tegen de natuur van de gum ingaat. Vanuit het perspectief van de gum gezien ben ik een abominatie. Maar de ogen, de ogen waarmee de gum mij ziet heeft hij aan mij te danken.

woensdag 17 augustus 2016

Het goede.


Ik besloot de kennis, vaardigheden en liquide middelen die ik tot dusver met behulp van leven had vergaard uitsluitend te gebruiken voor het goede. Ik had er grondig over nagedacht en dit leek me voor iedereen het beste.

Opgetogen over mijn besluit stortte ik me met overgave en vastberadenheid op het doen van het goede.
Ik bleek er erg goed in. Beter nog dan anderen die ook het goede deden. Al gauw was ik in het goede de beste.

Mijn goedheid bleef niet onopgemerkt, het duurde niet lang of de kranten stonden vol inspirerende artikelen over mij, mijn kennis, mijn vaardigheden en het goede. De mensen namen een voorbeeld aan mij.
Ze waren niet zo goed als ik, maar in mijn goedheid moedigde ik ze aan.

De wereld werd een betere plaats. Goed, nee, maar beter, dat wel.


vrijdag 20 mei 2016

Een wolharige neushoorn van rode leem kun je niet eten.


wil je weten wat hier staat
lees dan niet de woorden kijk
in de richting die ze wijzen
zo rechts het gedicht af
en dan nog een beetje verder
dat is wat hier staat

want ook dit woord dit hier is woord
zoals een klok de tijd is
o, klok, koddige grottekening van de tijd!

wil je weten hoe laat het is
kijk nooit naar de wijzers kijk
in de richting waarheen
het dichtstbijzijnde raam uit
wacht tot je iets ziet bewegen
iets ziet kruipen iets ziet vliegen

wacht zonodig dagen
tijd heelt alle woorden



vrijdag 6 mei 2016

Wat nu?

I climbed mt. Now What all the way to the question mark. Such a quiet place. 
The clouds blocking the (surely amazing) view will go away at some point...

zaterdag 30 april 2016

Onuitlegbaarheid.

de manier waarop de dingen in elkaar bleken te passen
van gewendheid onopgemerkt
de letters van je handschrift
ingrediënten van je appeltaart
hoe wij altijd de kinderen zijn
is onuitlegbaar te noemen

de manier waarop de dingen uit elkaar bleken te vallen
onopvangbaar en ontglippend
de letters van je handschrift
hoe wij nog steeds de kinderen zijn
over appeltaart wil ik het niet hebben
is nog onuitlegbaarder

zo zijn er dus dingen die onuitlegbaar zijn
maar wat het onuitlegbaarst is
is het ook onuitwisbaarst
dat is wat er overblijft als ik mijn ogen dicht doe en mam zeg

donderdag 18 februari 2016

Ik heb een doos in de gang gezet.

Ik ben er eens gaan kijken, hij staat er nog steeds.
Die doos staat hier niet handig. Het is niet dat ik er niet langs kan, (van mijn benen wordt gezegd dat ze grote stappen nemen,) maar het zou kunnen dat iemand struikelt zoals die doos daar staat.

Ik kan niet slapen van de doos. Die doos staat daar niet handig. Dat had ik kunnen zien aankomen toen ik hem daar neerzette. De gang is geen plek voor dozen. Zo breed is het er niet en door een constructiefout opent de deur naar de verkeerde kant.
De dagen daarna denk ik veel aan struikelen.

Op een ochtend deze week stootte ik mijn teen aan de doos in de gang. Veel pijn deed het niet, in de doos zit weinig: een aangebroken fles zonnebrand, knikkers, lint, wat theedoeken en een kompas waarvan ik zeker weet dat het me op een dag nog eens van pas zal komen.